Łupież różowy – epidemiologia

Łupież różowy należy do grupy chorób rumieniowo-złuszczających, których charakterystycznymi objawami są rumień i łuska. Łupież różowy dotyka najczęściej młodzież i młodych dorosłych. Ze statystyk wynika, że 1-2 % osób z tych grup wiekowych zgłasza się do dermatologa właśnie z tego powodu. Choroba ma charakter sezonowy z tendencją do częstszego występowania jesienią i zimą. Obserwuje się miniepidemie choroby u osób pozostających w bliskim kontakcie (członkowie rodzin, osoby wspólnie pracujące, dzieci i młodzież w wieku szkolnym).

Łupież różowy – przyczyny i mechanizm chorobowy

Przypuszczalnie łupież różowy to opóźniona reakcja na infekcję wirusową. Takie domniemania są formułowane na podstawie sezonowego wzrostu zachorowań, występowania choroby u członków rodziny lub osób wspólnie pracujących czy kolegów ze szkoły. Jako czynnik sprawczy pod uwagę brane były różne wirusy, jednak w przypadku żadnego z nich nie udało się potwierdzić tej tezy. Bezpośrednich potwierdzonych przyczyn łupieżu różowego do chwili obecnej nie udało się ustalić.

Objawy kliniczne łupieżu różowego

Początkowym objawem choroby jest blaszka macierzysta, która zwykle lokalizuje się na tułowiu. Blaszka macierzysta jest większa od następnie pojawiających się na ciele wykwitów i osiąga w swoim największym wymiarze wielkość około kilku centymetrów. Zmiany charakterystyczne dla choroby są czerwone, a następnie zmieniają zabarwienie na bladoróżowe z krezą łuski, skupiającą się typowo w części centralnej. Plamę zwiastującą łupież różowy nieraz trudno zauważyć, a niekiedy jest ona błędnie diagnozowana przez lekarzy jako infekcja grzybicza.

Dalszy przebieg łupieżu różowego

Maksymalnie do tygodnia od momentu wystąpienia pierwszych zmian choroba zaczyna rozszerzać się w niepokojącym dla pacjenta tempie. W przebiegu choroby dochodzi do wytworzenia się licznych mniejszych łuszczących ognisk, układających się wzdłuż linii tułowia we wzór przypominający drzewko bożonarodzeniowe. Pierwsze wykwity przypominają plamę zwiastującą, lecz są od niej mniejsze. Zmian zwykle nie obserwuje się na twarzy i dystalnych częściach kończynach. Niektórzy pacjenci skarzą się na świąd. Gorączka, dreszcze i ogólne złe samopoczucie występują natomiast wyłącznie w nielicznych przypadkach.