Łupież różowy – klasyfikacja

Łupież różowy jest jednostką chorobową znaną od 1860 r., charakteryzującą się typowym obrazem klinicznym. Prawidłowa diagnoza zazwyczaj zostaje postawiona już podczas pierwszej wizyty u dermatologa. Łupież różowy należy do chorób grudkowo-złuszczających, jednakże bardziej ścisłą nazwą jest nazwa występująca w literaturze niemieckiej ,,choroby rumieniowo-złuszczające” z uwagi na towarzyszące przebiegowi choroby rumień i łuskę.

Łupież różowy – przyczyny choroby i epidemiologia

Dokładna przyczyna lub przyczyny chorobowe nie są znane, jednak najbardziej prawdopodobną wydaje się być opóźniona reakcja na infekcję wirusową. Za tą tezą przemawiają czynniki, takie jak sezonowość choroby przypadająca głównie na okres jesienno-zimowy oraz występowanie choroby u ludzi mających ze sobą bliski kontakt, tj. członków rodziny, kolegów szkolnych, współpracowników. Do dnia dzisiejszego jednak nie udało się tego potwierdzić, pomimo iż wiele gatunków wirusów było branych pod uwagę, jako potencjalna przyczyna sprawcza. Łupież różowy często występuje u młodzieży i młodych dorosłych.

Łupież różowy – przebieg choroby

Pierwszy symptom choroby to tzw. zmiana zwiastująca – blaszka macierzysta, zwykle lokalizująca się na tułowiu. Jest to wykwit większy od następnych, pojawiających się na ciele zmian, osiągający w swoim największym wymiarze wielkość około kilku centymetrów. Plamę zwiastującą łupież różowy nieraz trudno zauważyć, a niekiedy jest ona błędnie diagnozowana przez lekarzy jako infekcja grzybicza. Zmiany charakterystyczne dla choroby są czerwone, następnie zmieniają zabarwienie na bladoróżowe z krezą łuski, skupiającej się typowo w części centralnej.

W przebiegu choroby dochodzi do wytworzenia się licznych mniejszych łuszczących ognisk, układających się wzdłuż linii tułowia we wzór przypominający drzewko bożonarodzeniowe. Pierwsze wykwity przypominają plamę zwiastującą, lecz są od niej mniejsze. Zmian zwykle nie obserwuje się na twarzy i dystalnych częściach kończyn.

Niektórzy pacjenci skarzą się na minimalne odczucie świądu. Gorączka, dreszcze i ogólne złe samopoczucie występują wyłącznie w nielicznych przypadkach. Po okresie od kliku dni do około tygodnia od wystąpienia zmiany zwiastującej pojawiają się na tułowiu niepokojące dla pacjenta wykwity. W związku z tym na ogół – mimo braku świądu i innych, poza skórnymi, objawów – pacjenci zgłaszają się do lekarza po poradę.

Leczenie łupieżu różowego

Mimo niepokojącego wyglądu, choroba nie jest ciężka i ma tendencję do samoograniczania się. Aby nie dochodziło do wysuszenia zmienionej chorobowo skóry, nie należy myć się zbyt często i pamiętać o natłuszczaniu skóry. Jeśli zmianom skórnym towarzyszy świąd, zaleca się stosowanie lotionów zawierających 0,5% mentol, miejscowe preparaty kortykosteroidowe lub fototerapię UVB. Pacjentowi można również podać leki przeciwhistaminowe. W ciężkich przypadkach, celem łagodzenia świądu, stosuje się ogólnie kortykosteroidy. Ta metoda leczenia jest jednak wdrażana głównie u pacjentów czarnoskórych, u których obserwuje się tzw. odwrócony łupież różowy z wykwitami na szyi, twarzy i dalszych częściach kończyn.